شبی غمگین شبی بارانی و سرد

 مرا در غربت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند

 مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

به من می گفت تنهای تنهاست

 ببین با غربتش با من چه ها کرد

 تمام هستی ام بود ندانست که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و هرگز شکستم را نفهمید...

من پذیرفتم شکست خویش را

پند های عقل دوراندیش را

من  پذیرفتم که عشق افسانه است

 این دل درد آشنا دیوانه است

 می روم شاید فراموشت کنم

 با فراموشی هم آغوشت کنم

 میروم از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی بر خورد های سرد را....